نه فقط بهخاطر وعدههای بلندپروازانه، بلکه بهدلیل باگهای نرمافزاری و نقصهای عملیاتی که گاهی پیامدهای جدی بههمراه داشتهاند.
در یکی از برجستهترین نمونهها، شرکت «Waymo» نرمافزار بیش از یکهزار و ۲۰۰ دستگاه خودرو خودران خود را بهدلیل خطا در تشخیص موانع و برخورد با موانع جادهای فراخوان کرد (نقصی که در بیش از ۱۶ گزارش جداگانه منجر به برخوردهای کوچک شده بود و نهاد ایمنی NHTSA را بهواکنش واداشت). این فراخوان در کنار موارد دیگری از این قبیل نشان میدهد امکان خطا در الگوریتمهای تصمیمگیری لحظهای همچنان یک چالش واقعی است.
همزمان شرکتهایی مانند شیائومی مجبور به بازپسگیری بیش از ۱۰۰ هزار دستگاه خودرو شدهاند؛ زیرا سامانههای سطح ۲ رانندگی کمکی در شرایط خاص عملکرد قابل اتکایی نداشتند که بهخودی خود میتواند منجر بهبروز سوانح جادهای تلخ و ناگوار شود.
گزارشهای مستقل و بررسیهای تخصصی همچنین نشان دادهاند که برخی سیستمهای خودران در تشخیص صحیح علائم ترافیکی، واکنش به نور یا شرایط محیطی پیچیده ضعف دارند؛ موضوعی که روی امنیت عمومی تاثیر منفی میگذارد.
این واقعیتها تلفیقی از پیشرفت فناوری و پافشاری بر بهبود استانداردهای ایمنی را بهتصویر میکشند: اگرچه خودروهای خودران پتانسیل کاهش چشمگیر حوادث را دارند، اما باگهای نرمافزاری، سناریوهای غیرمنتظره و وابستگی بهدادههای حسگرها همچنان موانع کلیدی در رسیدن به اتوماسیون کامل بدون کنترل انسانی هستند. موضوعی که هم صنعت و هم تنظیمکنندگان را به بازنگری و ارتقای سریعتر استانداردها و آزمونهای واقعی سوق میدهد.
هرچند که پیشتر ایلان ماسک خطرناک بودن این سیستم را تایید کرده بود، اما همچنان شاهد فراگیر شدن آن در صنعتخودرو هستیم؛ درنهایت اگرچه این سیستم مزایای ایمنی خاص خود را دارد، اما از ضعف فنی آن نمیتوان چشمپوشی کرد.
